آنهايي که (از ایران) رفته اند همانطور که دارند يک غذاي سر دستي درست مي کنند تا تنهايي بخورند، فکر مي کنند آنهايي که مانده اند الان دارند دور هم قورمه سبزي با برنج زعفراني مي خورند و جمعشان جمع است و مي گويند و مي خندند.

آنهايي که مانده اند (در ایران) همان طور که دارند يک غذاي سر دستي درست مي کنند فکر مي کنند آنهايي که رفته اند الان دارند با دوستان جديدشان گل مي گويند و گل ميشنوند و از آن غذاهايي مي خورند که توي کتاب هاي آشپزي عکسش هست.

آنهايي که رفته اند فکر مي کنند آنهايي که مانده اند همه اش با هم بيرونند. کافي شاپ، لواسان، بام تهران و درکه مي روند. خريد مي روند… با هم کيف دنيا را مي کنند و آنها را که آن گوشه دنيا تک افتاده اند فراموش کرده اند.
آنهايي که مانده اند فکر مي کنند آنهايي که رفته اند همه اش بار و ديسکو مي روند و خيلي بهشان خوش مي گذرد و آنها را که توي اين جهنم گير افتاده اند فراموش کرده اند.

آنهايي که رفته اند مي فهمند که هيچ کدام از آن مشروب ها باب طبعشان نيست و دلشان مي خواهد يک چاي دم کرده حسابي بخورند.

آنهايي که مانده اند دلشان مي خواهد يکبار هم که شده بروند يک مغازه اي که از سر تا تهش مشروب باشد که بتوانند هر چيزي را مي خواهند انتخاب کنند.

آنهايي که رفته اند همانطور که توي صف اداره پليس براي کارت اقامتشان ايستاده اند و مي بينند که پليس خارجي ها را هل مي دهد فکر مي کنند که آن جهنمي که تويش بودند حداقل کشور خودشان بود.

آنهايي که مانده اند همانطور که گشت ارشاد با باتوم دختر ها را سوار ماشين مي کنند فکر مي کنند که آنهايي که رفته اند الان مثل آدم هاي محترم مي روند به يک اداره مرتب و کارت اقامتشان را تحويل مي گيرند.

آنهايي که رفته اند، پاي اينترنت دنبال شبکه 3 و فوتبال با گزارش عادل يا سريالهاي ايراني و اخبارهايي با کلام پارسي و ايراني هستند. آن هايي که مانده اند در حسرت دیدن کانالهای ماهواره بدون پارازيت کلافه مي شوند و دائم پشت ديش هستند.

آنهايي که رفته اند مي خواهند برگردند. آنهايي که مانده اند مي خواهند بروند.

آنهايي که رفته اند به کشورشان با حسرت فکر مي کنند. آنهايي که مانده اند از آن طرف ، دنیایی رویایی مي سازند.

اما هم آنهايي که رفته اند و هم آنهايي که مانده اند در يک چيز مشترکند:
آنهايي که رفته اند احساس تنهايي مي کنند.
آنهايي که مانده اند هم احساس تنهايي مي کنند.



کاش این روزگار کمی‌ با ما مهربان تر بود

نویسنده : من نیستم!

الان که فیس بوک رو چک می کردم دیدم خیلی ها نوشتن با اینکه ما فیلم رو دوست نداشتیم ولی دم اصغر فرهادی گرم که روی خیلی ها رو کم کرد..و چیزایی از این قبیل...

 چرا ما همیشه به فیلم ها به چشم دوست داشتن نگاه می کنیم؟ یکبار نگاه کنیم ببینیم بازیگرها چقدر قشنگ بازی کردن... یکبار به حقیقت تلخ پشت این فیلم که زندگی خیلی از ماهاست نگاه کنیم... یکبار به جای این کوبوندن بقیه و داستانهای اجتماعی سالن های سینما و مسخره کردن اخراجی ها و مقایسه با فیلم های دیگه بشینیم فیلم رو نگاه کنیم ببینیم کجای زندگیمون این قدر می لنگیده که انتهاش ختم شده به جدایی... 

فیلم ها همیشه نباید دوست داشتنی باشن تا لایق بردن جایزه باشن... یادمون باشه زندگی همیشه همه جاش شیرین و دوست داشتنی نیست...

و یاد بگیریم خوشحالیمون رو می تونیم بدون بیان تاسف و مسخره کردن ابراز کنیم...

من خوشحالم نه به خاطر اینکه طرفدار اصغر فرهادی یا مخالف مسعود ده نمکی هستم... نه به خاطر اینکه عاشق فیلم جدایی نادر از سیمین و بازیگرهاش هستم... من خوشحالم چون توی ایران زندگی می کنم و می دونم به تصویر کشیدن یک زندگی ایرانی چقدر سخته... من خوشحالم چون مردی از سرزمین من دیشب رفت روی سن، جلوی 6 میلیارد نفر ایستاد و به جای تعریف و تمجید از همه آدمهای دنیا گفت : مردم من بزرگ دوست داشتنی و عاشق صلح هستن... من خوشحالم چون امروز افتخار می کنم که جزو همون مردمی هستم که اصغر فرهادی دربارشون حرف زد...

 یازده دقیقه

 یاد منظومه آبی خاکستری سیاه حمید مصدق افتادم...

من در آیینه رخ خود دیدم 

و به تو حق دادم

آه می بینم، می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

چه امبد عبثی...

من چه دارم که تو را درخور ؟ هیچ

من چه دارم که سزاوار تو ؟ هیچ

تو همه هستی من، هستی من

تو همه زندگی من هستی!

تو چه داری؟ همه چیز

تو چه کم داری؟ هیچ

اولین دسته اونهایی هستن که خودشون تو خارج زندگی می کنن ولی همش دارن از اونجا بد می گن...از این دسته به چند دلیل بدم میاد ... وقتی تو یه کشور دیگه زندگی می کنید و از امکانات اونجا دارید استفاده می کنید دارید سهمی از مردمی رو که اونجا کشور خودشون هست رو می گیرید و بدترین کار ممکن اینه که به اون کشور و مردمش اینجوری توهین کنید!... اصلا حق با شما... اگه راست می گید برگردید ایران ...مگه اونجا بد نیست...و باور کنید درهای این کشور به روی هیچ کس بسته نیست... متاسفانه ما ایرانی ها عادت داریم هرجا که باشیم هم غر بزنیم و بد بگیم ...ما عادت داریم بد ببینیم همه چیز رو... حتی وقتی هم چیزی خوب هست نمی خواهیم بقیه در اون سهیم شن...

دومین دسته اونهایی هستن که همه فک و فامیلشون خارج هستن و می بینن که هر سال که میان ایران روز به روز بهتر و خوشکل تر و موفق تر می شن و این رو هم می دونن که اون آدم اگه ایران می موند به هیچ جا نمی رسید... و بعضی وقتها هم یه کوچولو بهش اعتراف می کنن... اما تا صحبت از حارج می شه می گن خیلی ها هم می رن معتاد و مشروب خوار میشن... بچه های برادر شما معتادن؟ خواهرت معتاد؟ پسر خاله و دختر خاله هات معتادن؟ ...بعد هم که بهشون می گی به این چرندیات که بقیه می گن گوش نکنن و ازشون خواهش می کنی فقط یک مورد از این معتادها و مشروب خوارها برات مثال بزنن می گن شما فقط می خواین حرف خودتون رو بزنین با ما بحث نکنید...من نمی دونم چرا این آدمها متوجه نیستن که این توهین در درجه اول به خودشون و خانوادشون بر می گرده!

و اما سومین دسته ، آدم هایی که اینجا نمی دونن چهارشنبه سوری چیه ، عید کی هست...شب یلدا به چه درد می خوره و همینکه پاشون میرسه اونور چنان ایرانی مادرزادی می شن که نه تنها همه این مراسم رو با دل و جون شرکت می کنن ، اگه ولشون کنی کل خارج رو واسه مراسم تاسوا و عاشورا هم دعوت می کنن...

من نمی دونم اگه یه روز بتونم برم خارج چی پیش میاد ..اما می دونم بدون شک جزو سه دسته بالا نخواهم بود...

امسال هم مثل همه اون 4 سال گذشته تنها بودم...تک و تنها گوشه یک خوابگاه پوسیده...اونقدر دلم گرفته بود که حتی نتونستم درس بخونم...از سر دلتنگی عصر رفتم قدم زدم...وسط گرما...نه کیک خوردم...نه شمع فوت کردم...

میگن روز تولد وقتی شمع روی کیکت رو فوت می کنی هر آرزویی کنی برآورده میشه...

آرزوهای امسالمونم به باد رفت...